Wielkimi krokami zbliżają się Mistrzostwa Świata Kobiet w Japonii. Najlepsze zespoły globu będą rywalizować na przełomie września i października w halach w Tokio, Osace, Nagoyi, Hamamatsu oraz Natsumoto. Na które miejsce stać polską reprezentację?

Polska ma trudnych rywali, ale są w naszym zasięgu. Nasza dziewczyny rozpoczną turniej od meczu z Japonią, następnie zagrają z Serbią, Kostaryką, Peru i Algierią.

Wydaje się, że Polska nie powinna mieć problemów z zajęciem pierwszego miejsca w grupie. Najtrudniejszymi rywalkami będą z pewnością Serbki i Japonki- te pierwsze będą jednak już bez Vesny Citaković-jednej z najlepszych środkowych w Europie. Azjatki w zeszłym sezonie reprezentacyjnym „nabawiły się” kompleksu Polek, nasze reprezentantki nie przegrały żadnego meczu (oby ta dobra passa trwała nadal). Z Kostaryką, Peru i Algierią biało-czerwone wygrywają regularnie. Z grupy do następnej rudny awansują cztery zespoły.

W następnej fazie turnieju Polki spotkają się z zespołami z grupy C, w której występują drużyny USA, Kuby, Tajlandii, Niemiec, Kazachstanu i Chorwacji.

Mistrzowskiego tytułu będą bronić Rosjanki-osłabione jednak brakiem Sokolovej czy Safranowej mogą mieć ogromne problemy z jego obroną. Do faworytek turnieju należą niewątpliwie Brazylijki, złote medalistki ostatnich Igrzysk Olimpijskich. Groźne będą Amerykanki i Chinki, jednak nie będą one występowały w tych składach, które wygrywały w Pekinie. Jednymi z lepszych zespołów na świecie są też oczywiście Włoszki i Kubanki. Pamiętajmy jednak, że to jest turniej, a Polki w dobre formie są w stanie wygrać z każdym.

Miejmy nadzieję, że Polski nie dotknie plaga kontuzji, tak jak w tym sezonie. Komu zdrowie pozwoli, aby zagrać w reprezentacji?
Za rozegranie odpowiadać będą prawdopodobnie Milena Sadurek, która wcześniej rozpocznie przygotowania do sezonu reprezentacyjnego (przypomnijmy, że zerwała kontrakt z Metalem Galati) oraz Izabela Bełcik bądź Katarzyna Skorupa. Są też „młode wilczki”, a właściwie wilczyce: Joanna Wołosz i Marta Haładyn, które już niedługo mogą stanowić o sile polskiej kadry.
Atak? Bezkonkurencyjna wydaje się być Katarzyna Skowrońska-Dolata, która już chyba wyczerpała limit kontuzji. Coraz głośniej mówi się o problemach zdrowotnych Joanny Kaczor-wielkiej nadziei kobiecego volley’a. Miejmy nadzieję, że nie są one na tyle poważne, aby wyeliminowały Joasię z gry w kadrze. Anna Podolec ma zerwane więzadła w kolanie, co wyklucza ją z gry w klubie i, niestety, prawdopodobnie też w biało-czerwonych barwach. Z młodszych zawodniczek świetnie poczyna sobie Katarzyna Konieczna, która już raz pukała do drzwi reprezentacji.
Największy problem zdaje się być w przyjęciu- Małgorzata Glinka, nawet gdyby bardzo chciała- raczej nie zdąży przygotować formy. Anna Barańska ma kontuzję biodra-potrzebna będzie operacja a potem rehabilitacja, Milena Rosner wciąż nie powróciła do gry w klubie-obie mogą nie zdążyć na sezon reprezentacyjny. Podstawowymi zawodniczkami mogą być więc Ola Jagieło, Joanna Mirek i Anna Witczak, a z młodszych Klaudia Kaczorowska czy Ewelina Sieczka.
Najmniejszy problem wydaje się być ze środkowymi- te najlepsze nie mają problemów zdrowotnych. Lena Dziękiewicz, Katarzyna Gajgał, Agnieszka Bednarek czy Zuzanna Efimienko i Maja Tokarska-jest w czym wybierać.
Libero-pozycji Marioli Zenik mogą zagrozić Maj, Sawicka bądź Strasz (znana bardziej pod panieńskim nazwiskiem Tkaczewska). Doświadczenie Zenik może się okazać jednak nie do przecenienia, więc trener Matlak najprawdopodobniej to właśnie jej powierzy przyjęcie i obronę.

Trzeba wierzyć, że podstawowe zawodniczki mimo wszystko powrócą do formy przed wrześniowymi mistrzostwami. Trener Jerzy Matlak to świetny fachowiec-dzięki niemu polski team-choć w nieco okrojonym składzie- zdobyła brązowy medal Mistrzostw Europy i zajął niezłe, siódme miejsce w World Grand Prix. Matlak z pomocą Piotra Makowskiego, może zaprogramować drużynę na sukces, nawet bez największych gwiazd. A czy to będzie tytuł mistrzowski? Czas pokaże….

Źródło: inf. własna