Co się liczy w sporcie - wyniki, medale? Niestety coraz częściej odpowiedź na to pytanie brzmi – zysk. Każda wygrana przybliża ewentualną premię, każda porażka karze poważniej się zastanowić nad wydatkami poniesionymi na transfery. Wyjazd na mecz wiąże się z dodatkowymi kosztami, a każdy zdobyty medal niesie za sobą gratyfikacje finansowe. O tym jak zarobić na siatkówce wiedzą najlepiej sportowe federacje, które sztukę minimalizacji kosztów, przy równoczesnej maksymalizacji zysków opanowały do perfekcji.

Magia pieniądza w dzisiejszych czasach jest bardzo potężna. Pieniądze dają władzę, prestiż, niekończące się możliwości. Nic więc dziwnego, że gdy tylko ktoś poczuje ich smak z miejsca pragnie więcej, dużo więcej. Ale co zrobić, by zdobyć więcej? Co mają zrobić, np. działacze światowej organizacji sportowej, by w dość szybki sposób dodać sobie kilka zer na koncie? To akurat proste organizują jakiś mało istotny sportowo turniej w bogatym kraju, który sfinansuje organizację i odwdzięczy się organizacji, bynajmniej nie drobną, gratyfikacją. Tak właśnie zrodziła się idea reaktywacji Klubowych Mistrzostw Świata w siatkówce. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć wysłania kilku drużyn do odległego Kataru i forsowania na siłę dziwacznej formuły, która miała podnieść atrakcyjność siatkarskiego widowiska, a w rzeczywistości sprawiła, iż większość kibiców przysypiała przed TV, tak samo zresztą jak środkowi grających na katarskich boiskach drużyn. Jednak słowa krytyki pod adresem złotej formuły z ust kibiców, zawodników, trenerów nie zrobiły na władzach FIVB najmniejszego wrażenia. W tym tygodniu ogłoszona została informacja o tym, że przez najbliższe 3 lata Klubowe Mistrzostwa Świata Kobiet i Mężczyzn organizowane będą w Katarze, a co za tym idzie rozgrywane będą według owej złotej formuły. Każdemu kogo dziwi, iż dobro dyscypliny po raz kolejny przegrywa z biznesem odsyłam do pierwszego zdania artykułu – magia pieniądza naprawdę jest bardzo potężna.

Swoista „żądza pieniądza” przejawia się także w działaniach europejskiej konfederacji oraz PZPSu. Po raz kolejny pojawiają się sygnały, że udział drużyn w europejskich pucharach to nie tyle wielki prestiż, co wielki wydatek na który nie wszystkie zespoły mogą sobie pozwolić. Tym razem głos w tej sprawie zabrał prezes AZSu Częstochowa Konrad Pakosz, klubu który w grze na europejskich parkietach ma duże doświadczenie, występuje na nich nieprzerwanie od 21 lat. Widać dla CEV ważniejsza od sportowych umiejętności jest zasobność klubowej kasy. Opłacenie hoteli, komisarzy, arbitrów, przelotów – to wszystko kosztuje. Doprowadzi to do sytuacji, że już niedługo zespoły zamiast zadawać sobie pytanie czy stać ich na dobry wynik w pucharowych rozgrywkach, będą pytać czy stać ich na sam udział w nich. PZPS natomiast żąda dużo, za dużo (zdaniem Polsatu) za prawa do transmisji spotkań PlusLigi Kobiet. Polsat nie zamierza tyle płacić. Efekt? Klubowa siatkówka żeńska zniknie z ich anteny. Będąc kibicem zarówno siatkówki w męskim jak i żeńskim wydaniu będę miała nie lada problem kiedy dojdzie do rozdzielenia lig na 2 a może nawet 3 kanały. Na opłacenie dwóch dekoderów mnie, jak i większość kibiców w Polsce, po prostu nie stać, trzeba będzie dokonać wyboru. Stracimy my kibice, straci też Polsat, bo wierni fani żeńskich rozgrywek zrezygnują z usług ich platformy cyfrowej. PZPS podkreśla na każdym kroku, że wszelkie swoje działania podejmuje z myślą o kibicach. Jednak coraz częściej trudno oprzeć się wrażeniu iż polscy działacze myślą o fanach tylko w tedy, gdy nie koliduje to z ich własnymi interesami, a przedkładanie dobra własnego przed reprezentowanych przez nich kibiców wychodzi im coraz lepiej.

Co tam się jeszcze zdarzyło w mijającym tygodniu? Ach tak, Bartosz Kurek przedłużył kontrakt ze Skrą Bełchatów. Wśród kibiców zawrzało: jak to? Po co? To on nie chce do Włoch? Widocznie nie chce, a przynajmniej jeszcze nie teraz. No bo gdzie mu będzie lepiej jak w Bełchatowie. Kontrakt na pewno dostanie teraz dużo większy, w końcu wstał z ławki, gra w Lidze Mistrzów, co roku dostaje złoty medal mistrzostw Polski, a od czasu do czasu prezes załatwi udział w Final Four – żyć nie umierać. A pro po Final Four – lud przemówił, bilety na turniej finałowy w Łodzi rozeszły się w mgnieniu oka. Co oczywiście dało Konradowi Piechockiemu podstawę do twierdzenia, iż krytykanci ubiegania się o organizację turnieju mylili się i w dylemacie - „kupować – nie kupować” warto postawić na pierwszą opcję. A to wszystko dla dobra polskiego kibica i siatkówki oczywiście, bo przecież nie ze względu na własny klubowy interes...

Na kolejną porcję siatkarskich wydarzeń widzianych oczami naszych redaktorów zapraszamy już za tydzień!


informacja własna